Οι γερμανικές αποζημιώσεις αποτελούν για τη σύγχρονη νεοελληνική Ιστορία ένα μελανό σημείο. Ουδέποτε -από τη λήξη του πολέμου έως σήμερα- δεν τόλμησε η ελίτ της χώρας και όλες οι κυβερνήσεις που την εκπροσώπησαν και την εκπροσωπούν, να θέσουν το θέμα και να διεκδικήσουν ως όφειλαν στην πατρίδα, τα απαιτούμενα από το γερμανικό κράτος για τις σφαγές, λεηλασίες, καταστροφές, ληστεία και …απαλλοτρίωση της περιουσίας της Ελλάδας (αναγκαστικό δάνειο, αποθέματα σε χρυσό, αρχαιότητες κλπ.) από τα στρατεύματα κατοχής. Κάτι που σε σοβαρά κράτη επετεύχθη, στην δική μας περίπτωση δεν θα μπορούσε φυσικά να συμβεί, αφού είναι παροιμιώδη η υποτέλεια των ανθρώπων της εξουσίας στους υπερεθνικούς πάτρωνες.
Τραγικό παράδειγμα είναι ότι ενώ πολίτες, που με ιδία πρωτοβουλία προσέφυγαν σε δικαστήρια ευρωπαϊκών χωρών και δικαιώθηκαν, εξ’ αιτίας του ελληνικού νόμου και της δυνατότητας που έχει ο αρμόδιος υπουργός να απαγορεύει την εκτέλεση της απόφασης, δεν είναι δυνατόν να προχωρήσουν σε αυτή την κατεύθυνση.
Εν μέσω της «κρίσης» και με την λογική του «είδα φως και μπήκα» διάφοροι καλοθελητές -μεταξύ των οποίων ο Καρατζαφέρης, ο Πάγκαλος κλπ- για δικό του όφελος ο καθένας, ξιφουλκούν το τελευταίο διάστημα, υπέρ αυτής της διεκδίκησης.
Στα μέσα Φεβρουαρίου, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή εάν και εφόσον η ελληνική κυβέρνηση «σκοπεύει να διεκδικήσει άμεσα τις οφειλές της Γερμανίας προς την χώρα μας;» αφού «Γερμανοί πολιτικοί και γερμανικά πιστωτικά ιδρύματα πρωταγωνιστούν με δηλώσεις και παρεμβάσεις τους στο άθλιο κερδοσκοπικό παιχνίδι που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες σε βάρος του ελληνικού λαού».
Για ένα αριστερό και δημοκρατικό κόμμα, όπως δηλώνει πως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ανωτέρω παρέμβαση θα ήταν πράξη αυτονόητη, έντιμη, εθνικά ωφέλιμη, σημείο αναφοράς, ίσως και όραμα αγώνα. Όμως το κόμμα αυτό από καταβολής της υπάρξεώς του, «μόλις μαζέψει το γάλα, ρίχνει μια κλωτσιά στην καρδάρα και το χύνει» όπως το περιγράφει ο λαός. Από τη μια προβαίνει σε πολιτικές πράξεις ωφέλιμες για τον λαό και τον τόπο, κι εν συνεχεία τις μετατρέπει σε αφαιρετικά σχήματα στο σώμα της κοινωνίας. Οπότε μοιραία ακυρώνει όσα ψήγματα συμπάθειας κατακτά, και τα μετασχηματίζει σε πολιτική απέχθεια αφού κατέχει το «προνόμιο», να είναι ο κύριος εκπρόσωπος μιας νεοφανούς στάσης στην πολιτική ζωή, εθνικά αποδομητικής και άκρως εχθρικής για την πολιτισμική ιδιοσυστασία του ελληνικού λαού. Στάση που δείχνει να διέπεται από μια άστοχη με την πολιτική έννοια «ιδεολογία εμμονής»! Εμμονή να υπερασπίζεται οτιδήποτε διαφορετικό, εκτός, απ’ ό,τι συμπίπτει με την ελληνική ιδιοπροσωπία. Οι γειτονικοί λαοί, οι μειονότητες -υπαρκτές και ανύπαρκτες- οι παράνομοι μετανάστες, όλοι έχουν περισσότερη αξία υπεράσπισης, με βάση την «αριστερή και διεθνιστική» στάση, ενώ η υπεράσπιση της ελληνικότητας και του ελληνισμού, θεωρείται «εθνικισμός» και δεν συνάδει της αριστερής ιδεολογίας! Πολλά παραδείγματα, συνηγορούν σε μια τέτοια διαπίστωση. Επιγραμματικά, θα επισημάνω μερικά:
Με ομόφωνη απόφαση της κοινοβουλευτικής του ομάδας, πριν από μερικές μέρες και στο όνομα μιας νεφελώδους «δημοκρατικότητας» υπερασπίστηκε με σθένος την κ.Θάλεια Δραγώνα (γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας) για το εθνικά απαράδεκτο βιβλίο που συνυπογράφει με άλλους επιστήμονες, το οποίο μεταξύ άλλων καταδίκασε και ο Μίκης Θεοδωράκης με ένα κείμενο καταπέλτη.
Δεν πάει καιρός που με υψηλούς τόνους υπεραμύνθηκε την καθηγήτρια κ. Μαρία Ρεπούση, για το κατάπτυστο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, που εισήγαγε μέσω του Υπ. Παιδείας στα ελληνόπουλα, το οποίο καταδίκασαν σύμπασα, οι απανταχού Έλληνες.
Στο όνομα ενός «διεθνισμού», τον οποίο όποιος είναι αριστερός οφείλει να τον έχει εμβολιαστεί, συνιστώσες, ομάδες και ομαδούλες που συγκροτούν το κόμμα, υπογράφουν κείμενα και ταξιδεύουν στη γειτονική χώρα, για να υπερασπίσουν μιαν ανύπαρκτη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Δεν πέρασε καιρός από τότε που ο μέχρι πρότινος αρχηγός του κόμματος, ο κ. Αλαβάνος, ταξίδεψε στα Σκόπια για να συνομιλήσει με τον φασίστα Γκρούεφσκι, με το πρόσχημα πως «οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα» και ότι δήθεν «προέχουν οι σχέσεις καλής γειτονίας».
Βαρύτατο ατόπημα αποτελεί φυσικά και το ότι το 2004 ο Συνασπισμός τάχθηκε αδιάντροπα υπέρ της αηδιαστικής πλεκτάνης του λεγόμενου «Σχεδίου Ανάν». Μιας συνωμοσίας, που θα διέλυε πάραυτα την Κυπριακή Δημοκρατία προς όφελος των Τούρκων, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της αμερικανικής και λοιπής νατοϊκής διεθνούς μαφίας.
Θα μπορούσα να συνεχίσω αφού τα παραδείγματα είναι παμπολλά και ποικίλα. Πιθανόν κάποιοι να με ταυτίσουν με απόψεις φίλα προσκείμενες στο ΚΚΕ. Δηλώνω πως δεν έχω την παραμικρή σχέση. Θα χαρακτήριζα αυτήν την πολιτική συμπεριφορά, άκρως συμπλεγματική. Χαρακτηρίζει θρησκευτικές παλαιοημερολογίτικες μικρο-ομάδες, τα μέλη των οποίων φοβούνται μην τυχόν τους «κάψει ο Θεός για τις αμαρτίες τους», εάν θα παρεκκλίνουν από το γράμμα του νόμου. Στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν σαν να φοβούνται, μην τυχόν και νοθευτεί η «αριστεροσύνη» τους, «ταυτιζόμενη» με δήθεν καρατζαφερικές, ακροδεξιές θέσεις, κ.λ.π. Σάμπως και άμα υιοθετήσει καιροσκοπικά ο Καρατζαφέρης την όποια αριστερή θέση, για να εξυπηρετήσει εκείνη την στιγμή το συμφέρον του, θα την μαγαρίσει και θα παύσει αυτή να είναι τέτοια. Λες και άμα πει ο Καρατζαφέρης ότι «ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή», η Αριστερά θα πρέπει να πει «όχι, βγαίνει από την Δύση». Λες και η αριστερά στην ιστορία του τόπου μας δεν θεωρούσε κάποτε περήφανη και κρυστάλλινη πατριωτική στάση την δική της και δεν περιφρονούσε ως στάση πατριδοκαπηλείας την στάση των ακροδεξιών πολιτικών αντιπάλων της.
Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς, η αριστερά στην Ελλάδα ΜΟΝΟΝ όταν κατάφερε και ταυτίστηκε με τα λαϊκά οράματά και έπεισε τον λαό για την δημοκρατική προοπτική του τόπου, πύκνωσε το πολιτικό κοινό στις τάξεις της.
Και τα οράματα του Λαού δεν είναι ούτε η αδόκιμη πολυπολιτισμική κοινωνία, ούτε η εμονή στις οικονομιστικές επιδιώξεις, που προκαλούν την διαφθορά και την ασυδοσία, ούτε η παράδοση της χώρας, για την δημιουργία της οποίας χύθηκε ουκ ολίγο αίμα. Τρανό παράδειγμα η αυθεντική αριστερή πρακτική του «αρχηγού των ατάκτων» Άρη Βελουχιώτη, που ξεπέρασε τα κομματικά στεγανά της εποχής και κατάφερε να εμπνεύσει ένα ολόκληρο λαό. Σημαντικό επίσης παράδειγμα η περίοδος της ταύτισης Ε.Δ.Α. και των Λαμπράκηδων με τον διεκδικητικό αγώνα της Κύπρου. Και στις δύο περιπτώσεις ο πατριωτισμός υπήρξε συνώνυμο της αριστεράς.
Αυτή είναι η ουσία, η ικανή να συνεγείρει την πλειοψηφία των δημοκρατικών πολιτών τούτης της χώρας. Ένα αριστερό σχήμα (κόμμα, κίνημα, παράταξη ή όπως ειπωθεί) που θα συμπεριλαμβάνει τον πατριωτισμό ως αδιάσπαστο μέρος της αριστερής ταυτότητας. Αλλιώς θα έχουμε σταθερά μιαν αριστερά του σαλονιού, η οποία ως τέτοια θα καταδικάζεται.
Το άρθρο δεν επιδιώκει να προκαταλάβει τις προθέσεις. Ευχής έργο θα ήταν ν’ αποτελέσουν οι γερμανικές αποζημιώσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ τη νέα μεγάλη πατριωτική επιδίωξη που θα αναδείξει. Χωρίς να κωλώσει στην ιδέα ν’ αποτελέσει μια γνήσια «πατριωτική αριστερά». Δυστυχώς γι’ αυτόν εάν δεν θέλει να βαδίσει σε μια τέτοια προοπτική και να εγκαταλείψει τον δρόμο που τραβάει, θα πρέπει πάλι να παλέψει σκληρά για να μαζέψει το 3%!
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΡΗΞΗ» το Σάββατο 6 Μαρτίου 2010: http://www.ardin.gr/
Ανήμερα της θλιβερής επετείου της Ποντιακής Γενοκτονίας, την Τετάρτη 19 Μαΐου, η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων του υπουργείου Παιδείας, ζήτησε από τους μαθητές θεωρητικής κατεύθυνσης της Γ΄ λυκείου που συμμετέχουν στις απολυτήριες εξετάσεις, να αναλύσουν στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας το έργο του Γιώργου Ιωάννου … «Το σπίτι του Κεμάλ». Η επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου την συγκεκριμένη ημέρα, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις αφού το έργο πραγματεύεται τις διαδοχικές επισκέψεις μίας Τουρκάλας, που εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, στο σπίτι που έζησε, δίπλα ακριβώς από αυτό που γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ και σήμερα στεγάζει το τουρκικό προξενείο. [...]
«Λυπάμαι για αυτό που έγινε. Την ίδια ώρα που ο Ελληνισμός τιμάει τους 350.000 νεκρούς της Ποντιακής Γενοκτονίας, το υπουργείο Παιδείας επέλεξε να τιμήσει τον σφαγέα τον προγόνων μας. Δεν ξέρω αν είναι συμπτωματικό, αλλά πολλά περίεργα συμβαίνουν τελευταία στο υπουργείο Παιδείας» δήλωσε ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας κ.Γεώργιος Παρχαρίδης που θα αποστείλει σχετική επιστολή διαμαρτυρίας προς την υπουργό Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου.
«Με προβληματίζει η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος, τη συγκεκριμένη μέρα. Σκεφτείτε τι θα πουν οι Σουηδοί συνάδελφοι που πρόσφατα ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας, αν πληροφορηθούν πως αντιμετωπίζει το θέμα το ελληνικό υπουργείο Παιδείας» δήλωσε από την πλευρά του ο βουλευτής Σερρών της ΝΔ κ.Αναστάσιος Καρυπίδης.
Την ίδια ώρα, χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη για να τιμήσουν τη Γενοκτονία των 353.000 Ελλήνων του Πόντου.
Στην εκδήλωση μίλησαν οι βουλευτές που πρωταγωνίστησαν στην αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη σουηδική Βουλή, ενώ συγκίνηση προκάλεσε η ομιλία του υπερασιωνόβιου (108 ετών) Χαράλαμπου Μητσόγλου, από την Μπάφρα του Πόντου, ο οποίος αναφέρθηκε στα βιώματά του από τις τραγικές εκείνες ημέρες.
Μετά τη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε πορεία η οποία ολοκληρώθηκε στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, όπου οι εκπρόσωποι της ΠΟΕ θυροκόλλησαν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.