Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Δημήτρης Γ. Λουζικιώτης’

AFISA-THESS-011-335X49.indd

Read Full Post »

Ο Μάνος Στεφανίδης, επίκουρος καθηγητής στη Φιλοσοφική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου (και επί 25 χρόνια επιμελητής της Εθνικής Πινακοθήκης), παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας του Δημήτρη Γ. Λουζικιώτη με τον τίτλο «Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης» στα εγκαίνια, το Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2014 στον εκθεσιακό χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων στην Αθήνα. ΔΕΙΤΕ TO VIDEO

Δημήτρης Λουζικιώτης – «Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης» from Dimitris Louzikiotis on Vimeo.

Read Full Post »

AFISA-013«Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης».

Πρόκειται για μια μονοθεματική παρουσίαση που αφορά στα «Αναστενάρια», δηλαδή την ιεροπραξία της πυροβασίας σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Τα Αναστενάρια είναι μια πανήγυρις που γίνεται κάθε χρόνο το μήνα Μάιο. Διαρκεί τρεις μέρες, με αφετηρία τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Θεωρείται ιερή τελετουργία, η οποία πηγάζει από τα βάθη του χρόνου ως μια αρχετυπική διαδικασία μεταφυσικής επικοινωνίας με το Θείο και εκφράζεται με υπερβατική συμπεριφορά όσων συμμετέχουν, καθώς δεν καίγονται πατώντας στα πυρωμένα κάρβουνα. Οι εικόνες που εκτίθενται ελήφθησαν από το 2011 έως το 2013 στην Αγία Ελένη Σερρών και στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Αποτελούν τμήμα πολύχρονης εργασίας του φωτογράφου με πρόθεση την αποτύπωση και την καλλιτεχνική απόδοση της εξέλιξης της ιεροπραξίας, μέσα από την ένταση των συναισθημάτων που εκφράζονται στα πρόσωπα και στα σώματα των ιερουργών καθόλη τη διάρκεια της τελετουργίας: από την αρχική ηρεμία και την ευλάβεια στο άναμμα της φωτιάς, από την άντληση δύναμης διαμέσου του χορού στο «κονάκι» −όπως ονομάζουν το χώρο του ιερού− έως την έκσταση που βιώνουν οι χορευτές πάνω στα κάρβουνα. Οι φωτογραφίες προσπαθούν, να αποδώσουν όσο το δυνατό πιο παραστατικά, το στίγμα της γιορτής, δίχως εντυπωσιασμό αλλά με την απαιτούμενη «ζεστασιά», συγκίνηση και ιερότητα, έτσι όπως ενυπάρχει στο δρώμενο. Εγκαίνια: Δευτέρα 28 Απριλίου 2014, ώρα 20:00 / Διάρκεια έκθεσης: 28 Απριλίου 11 Μαΐου 2014 / Εκθεσιακός χώρος: Αλατζά Ιμαρέτ Κασσάνδρου 91-93 (τηλ.: 2310278587) / Υπό την αιγίδα: Θεσσαλονίκη Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014 (www.thessaloniki2014.eu) /Αρωγός: Κέντρο Πολιτισμού «Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης» (www.perix.org) / https://www.facebook.com/events/712005578852444/?ref_newsfeed_story_type=regular

Ο Δημήτρης Γ. Λουζικιώτης γεννήθηκε στη Στρατονίκη Χαλκιδικής. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Φωτογραφικά έργα του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, έχουν παρουσιαστεί σε gallery και αρκετά πλέον ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στην BIENNALE:1 Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη 2007). Διατηρεί δημιουργικό γραφείο και studio φωτογραφίας (louzikiotis.gr / louzikiotis.com). Συνεργάζεται ως επαγγελματίας γραφίστας, φωτογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας με πολλές επιχειρήσεις και οργανισμούς. Έχει δημοσιεύσει πληθώρα άρθρων, πολιτιστικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού «Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης» (www.perix.org).

 

Read Full Post »

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΚΡΙΘΗΚΕ ΠΟΤΕ , Του Παύλου Μαυρογιάννη / Ιούνιος 2011

Δεν είχαν ακόμη όλα τα σπίτια  τηλεόραση όταν ήμασταν παιδιά. Κι αν στην πόλη οι ασπρόμαυρες GRUNDIC και TELEFUNKEN γίνονταν, σιγά-σιγά, αναπόσπαστο τμήμα του οικιακού εξοπλισμού, στο χωριό, πέρα απ’ τα καφενεία, τα σπίτια που είχαν τηλεόραση ήταν πολύ λίγα. Απ’ την άλλη, το μοναδικό κρατικό κανάλι δεν έπαιζε και τόσο συχνά ελληνικές ταινίες. Μόνο κάθε δεύτερη Τρίτη. Κι όταν κυκλοφορούσε το «Ραδιοπρόγραμμα» κι είχε την πολυαναμενόμενη αναγγελία, έπεφτε σύρμα στο σχολείο και στη γειτονιά. «Έχει Βέγγο». Τότε, πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο, η πιτσιρικαρία έκανε πάρτι. Κι η τηλεόραση πότε με άσπρη πότε με μαύρη και ενίοτε ασπρόμαυρη εικόνα δεν επιδείκνυε πάντοτε την ίδια καλή θέληση. Ιδίως κάποια βράδια του χειμώνα με βροχή και αέρα που στριφογυρνούσε την πολύπαθη αντένα της στα τέσσερα σημεία. Εκείνη ήταν η στιγμή για την παρέμβαση των μεγαλυτέρων που, ως ειδικοί, βαρούσαν «με τέχνη» την ξύλινη κάσα της για να τη συμμορφώσουν και να επαναφέρουν την ταλαίπωρη εικόνα. Κι όταν η συσκευή πείσμωνε και αρνιόταν να δείξει εικόνα, «χιονίζει στο Τρόοδος» αποφαίνονταν οι εν λόγω «τεχνικοί». Τι ήταν, όμως, εκείνη η τόσο οικεία και καλόκαρδη φιγούρα που μάγευε με την παρουσία της μικρούς και μεγάλους; Δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε την αγάπη μας μα δεν χρειαζόταν κιόλας. Μέσα μας ξέραμε. Καταλαβαίναμε. Άγγιζε τις ψυχές μας γιατί οι χαρακτήρες που ενσάρκωνε υπήρχαν ακόμη γύρω μας. Τόσο αληθινοί όπως αληθινός υπήρξε και ο ίδιος. Ένας ηθοποιός που δεν υποκρίθηκε ποτέ. Δεν έπαιξε ποτέ κάτι που δεν θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος στην πραγματικότητα. Και το «έπαιζε» είναι πολύ σχετικό. Ξεδίπλωνε, απλώς, κομμάτια απ’ την ψυχή του. Ένας χαρακτήρας, ένας άσημος λαϊκός ήρωας με τον οποίο μπορούσε να ταυτιστεί κάθε απλός άνθρωπος του μεροκάματου. Ένας ηθοποιός που κουβαλάει μέσα του καρπό από τον σπόρο των αρχαίων τραγικών ζυμωμένο με όλες τις πτυχές της νεοελληνικής πραγματικότητας με μαγιά το πηγαίο και ανεξάντλητο ταλέντο του. Παρατηρήστε δίπλα στην εικαστική κατασκευή τις φωτογραφίες και αφήστε να σας πλημμυρίσουν όλα εκείνα τα συναισθήματα που προκαλεί η θέασή τους. Τι να πρωτοπούν χίλιες λέξεις; Δύσκολα θα κατορθώσετε να εξηγήσετε με λόγια αυτό που αισθάνεστε, ωστόσο, είστε απολύτως σίγουροι ότι το αισθάνεστε. Η τραγικότητα του ανθρώπινου όντος συμπυκνωμένη και αποτυπωμένη σε ένα πρόσωπο. Ένα πρόσωπο που καθρεφτίζει την ατελεύτητη μάχη του ανθρώπου με τον έρωτα και τον θάνατο. Τον πόνο και την αγωνία για τα απλά, τα καθημερινά, την ικανοποίηση που προσφέρει η φροντίδα και η έγνοια να ’ναι οι γύρω του ευτυχισμένοι. Η ζωή του ορισμός της έννοιας «φιλότιμο» κι ως ηθοποιός, ορισμός του τίτλου του. Υποδύεται τον εαυτό του. Κατοχή, εμφύλιος, φτώχεια, πόνος, απόγνωση, απελπισία, μόχθος, αγωνία, πίκρα, θλίψη, απογοήτευση και στο βάθος, μακριά απ’ την παραίτηση, μια χαραμάδα ελπίδας. Ένας λαϊκός άγιος. Ο άγιος Ζι-Βέγγος. Κι άντε να εξηγήσεις, και στον εαυτό σου ακόμα, γιατί γελάς ή γιατί κλαις παρακολουθώντας τις ταινίες του. Εδώ σε θέλω. Κι όπως κι εσείς, φαντάζομαι, αν τον συναντούσα κάποια στιγμή στον δρόμο θα του έσφιγγα το χέρι και θα του έλεγα μια μόνο λέξη: «ευχαριστώ». Μια και δεν έτυχε όμως ποτέ να τον συναντήσω, έστω και τώρα απ’ αυτή τη μικρή κι ασήμαντη γωνιά ξεπληρώνω αυτή την οφειλή. «Ευχαριστώ, που σήκωσες για λίγο και το δικό μου φορτίο για να πάρω μιαν ανάσα. Για το γέλιο, για το δάκρυ, για όλα. Ευχαριστώ».

Facebook

http://www.facebook.com/profile.php?id=100001022026980

http://www.facebook.com/pages/Ο-άγιος-Ζι-Βέγγος/122320501187977

Read Full Post »